من که هنوز مادر نشدم اما محمد برای روز زن به یه تبریک بسنده کرد

عوضش من براش هدیه خریده بودم تا بهش ثابت کنم همه جوره بهترین زن دنیام

فردا آخرین امتحانم رو میدم

محمد دیگه از امتحان دادنم خسته شده

 همش می گه این امتحانا پس کی تموم می شن

اینطوری شد که اسم امشب رو گذاشتیم شام آخر....

چند وقت پیش یکی از بچه ها می خواست ازدواج کنه غصه می خورد و می گفت: آشپزی بلد نیستم!

بهش گفتم: برای ورود به زندگی مشترک آشپزی آخرین هنریه که باید بلد باشی اگه هنر صبوری و ازخودگذشتگی و صداقت رو داری دیگه غصه خوردن نداره!!!

به محمد گفتم: می خوام وبلاگمون رو ببندم

آخه وبلاگی که خواننده نداره و کسی در موردش نظر نمی ده به چه دردی می خوره؟

محمد گفت: به درد خیلی چیز ها...

گفتم: مثلا چی؟

گفت:این خودش یه تمرینه! تمرین زندگی مشترک...این که یه جای کوچیک مال توه و تو اونو با یکی دیگه شریکی خودت می نویسی اما اونو یادت نمی ره ... مثل خود زندگی...  

دارام شخصیت می خونم و قورمه سبزی درست می کنم

از هر دو تا هم لذت می برم

به افکار کلی فکر می کنم و قورمه سبزی رو ترشی و نمک می کنم و افکار فروید رو می خونم و برنج رو توی پلوپز میریزم واقعا که این برنج شمال چه طعمی داره و واقعا که پنجشنبه ها بودن توی خونه و رسیدن به کارها چه لطفی داره حتی اگه مشغول خوندن شخصیت با افکار فروید و کلی و آدلر و و دیگران باشی ...

محمد دیروز به من گفت: چرا دیگه شعر نمی گی؟

یکه ای خوردم؛ بهش خیره شدم؛ واقعا راست می گفت!

چرا من دیگه شعر نمی گم؟

با خودم فکر می کنم: البته قبلا هم خیلی شعر نمی گفتم!

فقط گاهی! اما الان یک سال و سه ماه و دوازده روز ُ یعنی دقیقا از روز عقد من و محمد شعر نگفتم...

یا اصلا به گفتن شعر فکر نکردم... 

امروز امتحان روش تحقیق دارم خیلی خوندم اما می ترسم

محمد گفت تو موفق می شی

صبح برام صبحانه حاضر کرد

بعد رفت

گفت صبحانه نخوری فکرت راه نمی افته...

امروز صبح زودتر از خواب بیدار شدم؛ ظرف های نشسته دیشب رو شستم و چایی رو دم کردم. باغچه کوچیکمون رو که با چند جعبه میوه روی بالکن درست کردیم آب دادم. و چند دقیقه ای از روی بالکن جاری شدن زندگی رو در خیابون روبروی خونمون تماشا کردم. 

1. اگه یک روز صبح وقتی چشم باز کردی، عزیزترینت بهت بگه من ریشتم، ساقتم، شاختم تو فقط گل من باش چه حسی پیدا می کنی؟